Անհախթ Դավիթը

Մի  օր  Դավիթը  շրջում  էր  Սասմա  սարերով  և  հանդիպեց  մի  դևի։ Դևը  նստած  էր  մի  մեծ  ժայռի   վրա։  Դևը  տեսնելով  Դավիթին  սկսեց  կրակ  բաց  թողնել  բերանից։ Բայց  Դավիթը  իր  թուրը  առած,  առաջ գնաց  առանց  վախի։Նա  թրով  խփեց  դևի  գլխին  և  դևը  ընկավ  ժայռի  վրայից,  քարերն  էլ  ընկան  դևի  հետևից։ Իսկ  քարերի  տակից  Դավիթը  գանձեր  գտավ  և  տարավ  իր  Սասուն  երկիր։

Advertisements

Մըսրա Մելիքը

Եվ  այսպես  Մըսրա Մելիքն  էր նստած թագավոր։ Երբ  նա  իմացավ  Մհերի  մահվան  լուրը,  նա  գնաց  կռվով  Սասունի  վրա։  Ձենով  Օհանը  վախեցած  գնաց  թշնամու  մոտ  և  խնդրեց  նրան։
Դու  եղիր  մեզ  թագավոր, մենք էլ կլինենք  քո  ծառան։  Միայն  թե  մի  կոտորի  մեզ։  Բայց Մելիքը  չհամանաձայնվեց։ Նա  թուրը  առավ  և  ջարդեց  բոլորին։  Միայն  Դավիթին  նա  չկարողացավ  սպանել։  Մելիքը  բարկացավ,  բայց  մեծերը  նրան  ասացին,  որ  երեխան  չի  կարող  նրան  վնաս  տալ։
Մելիքը  լսեց  նրանց,  բայց   վախը  սրտում  էր։

 

 

ՍԱՍՈՒՆՑԻ ԴԱՎԻԹԸ

БմհերезымянныйՄի օր էլ՝ էն գորշ հոնքերը կիտած
Երբ միտք էր անում, երկընքից հանկարծ
Մի հուր-հըրեղեն հայտնվեց քաջին,
Ոտները ամպոտ կանգնեց առաջին։
— Ողջո՜ւյն մեծազոր Սասմա հըսկային.
Քու ձենը հասավ աստծու գահին,
Ու շուտով նա քեզ մի զավակ կըտա։
Բայց լավ իմանաս, լեռների արքա,
Որ օրը որ քեզ ժառանգ է տըվել,
Էն օր կըմեռնեք քու կինն էլ, դու էլ։
— Իր կամքը լինի, ասավ Մհերը.
Մենք մահինն ենք միշտ ու մահը մերը,
Բայց որ աշխարքում ժառանգ ունենանք,
Մենք էլ նըրանով անմեռ կըմընանք։
Հըրեշտակն էստեղ ցոլացավ նորից,
Ու էս երջանիկ ավետման օրից
Երբ ինը ամիս, ինը ժամն անցավ,
Առյուծ-Մըհերը զավակ ունեցավ։
Դավիթ անվանեց իրեն կորյունին,
Կանչեց իր ախպեր Ձենով Օհանին,
Երկիրն ու որդին ավանդեց նըրան,
Ու կինն էլ, ինքն էլ էն օրը մեռան։

Հովհաննես Թումանյան

Ա՜խ, ի՜նչ լավ են սարի վըրա
Անցնում օրերն, անո՜ւշ, անո՜ւշ,
Անրջային, թեթևասահ
Ամպ ու հովերն անո՜ւշ, անո՜ւշ։

Ահա բացվեց թարմ առավոտ
Վարդ է թափում սարին-քարին,
Շաղ են շողում ծաղիկ ու խոտ,
Շնչում բուրմունք եդեմային։

Ա՜խ, ի՜նչ հեշտ են սարի վըրա
Սահում ժամերն անո՜ւշ, անո՜ւշ,
Շվին փչեց հովիվն ահա―
Աղջիկն ու սերն անո՜ւշ, անո՜ւշ։

ԻՄ ՇԱՆ ՄԱՍԻՆ

Այսօր  ես  կպատմեմ իմ շան մասին։Իմ  շունը  պատկանում է  Ռոթվեյլեռ ցեղատեսակին։Ռոթվեյլը  Գերմանական  ցեղատեսակ է,ծնվել է Ռոթվիլի քաղաքում։Նրանք օգտագործվում են որպես փրկարարական և չտեսնողների  ուղեկցող շներ,ոստիկանական շներ։Իմ շան  անունը Բոբս է։Նա շատ  խելացի և  շատ բարի շուն է։Նա  ունի հիանալի հիշողություն,շատ  շուտ է սովորում մեր  հրամանները։ Երբ  Բոբսիը  փոքր էր  նրան տարանք անասնաբուժի մոտ  պատվաստումեր անելու,բայց  բժիշկը մեզ չզգուշացրեց,որ պատվաստումից  հետո շանը չի կարելի երեք ամիս դուրս  տանել և  մեր շունը  հիվանդացավ։Հայրիկս  և եղբայրներս նրան  անմիջապես  տարան անասնաբուժական  կլինիկա, երկու շաբաթից նրան  բերեցինք  տուն  և  տանը  շարունակում  էինք  բուժումը։Հիմա  իմ Բոբսը  առողջ է։Առավոտյան  նա է ինձ  արթնացնում քնից, լիզելով։Երբ  դասից  տուն եմ գալիս  ուրախությունից թռչկոտում է։Ես  իմ  շանը  շատ եմ սիրում։

rotvejler-1

Աղջիկը և Ջեկոն

Կոնդուկտորը  խլեց  պառավի  ձեռքից Ջեկոյին և դռնից դուրս  գցեց։ Տատիկը  մնաց  շվարած։ Իսկ  Ջեկոն  հաչում  էր, կլանչում  էր  գնացքի  ետևից։ Նա սկսեց վազել, բայց  շուտով  հոգնեց և  տխուր  պառկեց  գնացքի  գծերի մոտ։ Այս  ամենը  նկատեց  մի  աղջիկ, նա այդ  ժամանակ  ելակ  էր  հավաքում  զամբյուղը  ձեռքին։ Աղջիկը  վազեց  շան  մոտ։ Նա  գրկեց շանը  և  զգուշորեն դրեց զամբյուղի  մեջ։ Աղջիկը  Ջեկոյին  տարավ  իր  տուն։ Նա  խնամում էր, խաղում էր  նրա  հետ, բաց Ջեկոն  տխուր  էր։ Աղջիկը  ամեն օր  Ջեկոյին  տանում  էր գնացքների  մոտ,  և  նրանք  սպասում  էին  տատիկին։ Մեկ  ամիս  անց, երբ  տատիկը  վերադառնում  էր Երևանից,  նա որոշեց այդ  կանգառում իջնել,  մտածելով  որ  կգտնի  իր  Ջեկոյին։ Երբ  նա  իջավ  վագոնից, զարմանքից  քարացավ։ Ականջները  թափահարելով, լեզուն դուրս  գցած,  պոչը  շարժելով  նրա  մոտ  էր  վազում  Ջեկոն։ Տատիկը  ամուր  գրկեց  իր  Ջեկոյին  և  շնորհակալություն  հայտնեց  աղջկան։

Մեղուն ու հավը

Հավը Մեղվի վրա ծիծաղելով ասաց մեկ անգամ.
— Ինչ անշնորհք ճանճ ես դու, ամբողջ օրը ծաղկից ծաղիկ ես թռչկոտում և ոչ մի բանի
պետք չես գալիս:
— Իսկ դու, հավիկ — մարիկ, ի՞նչ ես շինում,- հարցրեց մեղուն:
— Մի՞թե չգիտես, թե ինչ եմ շինում, ես քեզ նման պարապ — սարապ չեմ տզտզում: Ես օրը
մեկ ձու եմ ածում, մեկ ձու, գիտե՞ս մեկ ձուն քանիս է:
— Գիտեմ, գիտեմ, հասկացա: Բայց ես մինչև հիմա կարծել եմ, թե դու օրը հարյուր ձու ես
ածում:
— Ինչպե՞ս կարելի է օրը հարյուր ձու ածել, անխելք մեղու:
— Ապա եթե քո ածածդ ընդամենը մի ձու է, էլ ինչո՞ւ ես հարյուր անգամ կչկչում, թե հա˜յ,
հարա˜յ, լսեցեք, որ ձու եմ ածել: Իմ կարծիքով ՝ այսքան կչկչալուն մի ձուն շատ քիչ է:
Այնպես չէ, իմաստուն հավիկ — մարիկ:
— Բայց դու ի˜նչ ես շինում, դու, որ իմ մի ձուն քիչ ես համարում:
— Ես ինչ որ շինում եմ, քեզ պես կչկչալով չեմ հայտնում ուրիշներին: Ես գլուխս քաշ գցած,
մեղր եմ շինում: Գիտե՞ս ինչ է մեղրը: Դա հավի կերակուր չէ, քո խելքի բանը չէ, հավիկ —
մարիկ։